برای مربیان ایرانی آب زنید راه را ...

عد از جدایی کارلوس کی روش، برانکو، استراماچونی، ویلموتس و ... به نظر می رسد تا اطلاع ثانوی باید با حضور مربیان خارجی در فوتبال ایران خداحافظی کنیم.

برای مربیان ایرانی آب زنید راه را ...

خبرنگاران، احسان محمدی- مدتهاست وقتی دونالد ترامپ سخنرانی می کند حرف ها و تهدیدهایش فقط اهل سیاست را نگران نمی کند بلکه اقتصاد، محیط زیست، ورزش، هنر، پزشکی و ... هم تحت تاثیر ترکش های او قرار می گیرند. او با کلیدواژه تحریم و همراه کردن دیگر کشورها نقش بزرگی در فشار آوردن دارد.

بعد از جدایی کارلوس کی روش، برانکو، استراماچونی، ویلموتس و ... به نظر می رسد تا اطلاع ثانوی باید با حضور مربیان خارجی در فوتبال ایران خداحافظی کنیم. آنها نه تنها نگران نحوه دریافت حقوق شان هستند بلکه از دور و نزدیک کسانی بیخ گوششان پچ پچ می کنند که بهتر است به جایی بروند که امن تر باشد.

در روزهایی که کسی به ناکارآمدی مدیریت ورزشی تردیدی ندارد، بخش بزرگی از هواداران فوتبال همه چیز را از چشم آنها می بینند و نمی خواهند باور کنند که شرایط سیاسی و اقتصادی ما در دنیا هم چنان تغییر کرده که دیگر کار از دست مدیران داخلی خارج شده و اگر هنرمند باشند همین شرایط موجود را حفظ می کنند.

در چنین روزهایی فرهاد مجیدی جوان جای استراماچونی را می گیرد و صحبت است که مهدی تارتار یا یا گزینه داخلی دیگری جای کالدرون بنشیند. گذشته از اتفاقات باشگاهی، انگار به ناگزیر باید به گزینه داخلی برای نشستن روی نیمکت تیم ملی ایران عادت کنیم. ایرانی جنس، ایرانی بخر.

بعضی این دست اتفاقات را به فال نیک می گیرند. می گویند به جای صرف هزینه بسیار برای سرمربی خارجی که یکی-دوسالی می ماند و یا جامی می گیرد یا نمی گیرد و با یک بغل دلار می رود و عملاً میراثی به جا نمی گذارد بهتر است روی سرمایه های داخلی خودمان حساب کنیم که در تحریم و جنگ و آشوب های بین المللی ترک مان نمی کنند. وفادارند به این سرزمین و می مانند و می جنگند، گیرم که مثل سرمربی خارجی دانش نداشته باشند.

منتقدان اما بر این باورند که ما در یک جزیره زندگی نمی کنیم، وقتی بحث مسابقات بین المللی پیش می آید چطور انتظار داریم پیکان ما مثل فراری دیگران بدرخشد؟! مربیان داخلی برای مصرف داخلی جواب می دهند، یک لیگ داخلی که شبیه دورهمی است و می شود حتی لذت هم برد اما وقتی قرار است در مسابقات باشگا ه های آسیا حاضر شویم یا برای مقدماتی جام دنیای به حریف تیم های برویم که بهترین مربیان خارجی را دارند مگر می شود به همین بضاعت اکتفا کرد؟ وقتی توقعات مردم را با تکرار ما بهترین تیم آسیا هستیم بالا برده ایم، با شکست های آینده که اعتماد به نفس مردم را مخدوش می کند باید چکار کنیم؟

موافقان و مخالفان می توانند تا ابد با هم بحث کنند و به نتیجه نرسند اما بین وضع موجود و وضع مطلوب راه بسیار زیادی وجود دارد. سالهاست هیچ تیم بزرگ و ممتازی با ما حتی مسابقه محبت آمیز برگزار نمی کند، جز دو مورد استثنایی حضور آلمان در ورزشگاه آزادی و بازی مقابل برزیل که خارج از ایران انجام شد و یک بار حضور یک روزه بایرن مونیخ برای بازی با پرسپولیس چند مثال دیگر را در چهل سال اخیر می توانید ذکر کنید؟

در ناتوانی مدیران با هم توافق داریم ولی همه چیز تقصیر آنها نیست باید باور کنیم جغرافیای سیاسی و اقتصادی درست یا غلط خودش را به همه ارکان زندگی تحمیل می کند، وگرنه مدیران هم می فهمند که سرمربی خوب خارجی حتماً بیشتر به درد می خورد و تازه وقتی شکست خوردیم و او رفت می شود کاسه کوزه ها را سرش شکست و گفت همه چیز تقصیر او بود!

منبع: عصر ایران

به "برای مربیان ایرانی آب زنید راه را ..." امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "برای مربیان ایرانی آب زنید راه را ..."

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید